Review: Redemption – The Art of Loss

Redemption - The Art of Loss

Mijn zoektocht naar meer progressive metal begon na een kennismaking met Dream Theater, meer specifiek na het tweede album dat ik van deze giganten leerde kennen: Octavarium. In de jaren erna heb ik met vele artiesten kennis mogen maken, waaronder Redemption. Voor wat betreft Redemption begon voor mij alles met het magnifieke The Fullness of Time uit 2005 en daaropvolgend The Origins of Ruin (2007). Beide albums hebben het jarenlang goed gedaan op mijn rotatielijst. De laatste jaren heb ik minder tijd gehad voor het luisteren van muziek (de komst van een kind heeft dat effect soms). Snowfall On Judgment Day (2009) en This Mortal Coil (2011) hebben dan ook weinig luisterbeurten gekregen. Zeker de laatste viel dusdanig tegen dat ik dit album wellicht slechts eenmaal beluisterd heb. Inmiddels heeft de band, welke bestaat uit leden van onder meer Fates Warning en Agent Steel en wordt geleid door gitarist Nick van Dyk, een kakelvers album afgeleverd met The Art of Loss.

The Art of Loss (2016)

The Art of Loss bevat 9 tracks welke in totaal 75 minuten beslaan, waaronder het ruim 22 minuten tellende slotstuk. Vanaf de eerste seconde knalt het album er stevig in met de titeltrack. De band staat erom bekend typisch progressief gepiel te combineren met strakke riffs en heldere zang. Op dit nieuwe album is het gitaarwerk wederom snaarstrak en het fijne stemgeluid van Ray Alder maakt het plaatje compleet. Daar waar andere bands zich soms verliezen in keyboard/gitaar-battles en technische hoogstandjes, lukt het Redemption om een redelijk toegankelijk progmetal album af te leveren. Soms vind ik dat gepiel heerlijk, maar ik moet zeggen dat de wat meer rechttoe-rechtaan aanpak van deze mannen mij erg goed bevalt. Heerlijk om de scheurende gitaren te beleven als ik weer eens in de file sta op weg naar huis. Mijn favoriete nummers tot nu toe zijn het krachtige Damaged en Thirty Silver. De cover van The Who, Love Reign O’er Me, had van mij dan weer niet echt gehoeven. Niet dat het een slechte poging is, maar het past als song niet bij de overige tracks. Zeker niet omdat het als inleiding dient naar het afsluitende epic At Day’s End.

Conclusie

Helaas heb ik Snowfall On Judgment Day te weinig geluisterd om een goed vergelijk met dit album te kunnen maken. Ik vind The Art of Loss echter vele malen prettiger om aan te horen dan This Mortal Coil. Als geheel is dit album een zeer fijne toevoeging aan het oeuvre van de band, waarbij het voor mij zeker op gelijke hoogte komt met The Fullness of Time, zij het met wat meer power. Onder aan de streep is er echter wel één minpunt: het afsluitende epic van 22 minuten is simpelweg te lang en kan me niet genoeg boeien. Desalniettemin is dit voor mij nu al één van de betere albums van 2016!

Redemption – The Art of Loss op Bol.com
Redemption – The Art of Loss op Spotify